کاغذ رنگی

2007-04-17T11:43:00.000+03:30

اول سالی اسباب کشی کردیم دو تا خیابان بالا تر. فقط من و صبا. خیلی از بقیه دور نشدیم، شاید مسافت بیشتر شده باشد ولی فاصله ی بین مان همانی هست که بود، حتی کمتر شده باشد شاید چون این جا که هستیم حداقل روزی دو سه بار صدای مامان بزرگ را می شنویم تلفنی.ا همه چیز گم شده و من روی کاغذ های چهار خانه می نویسم، ریاضی حل می کنم و... . روی کاغذ های شطرنجی هیچ چیز گم نمی شود نه اعداد نه کلمات نه ... . کلمه هایت در چهار خانه ها می مانند برای همیشه.ا این خانه ی جدید من را یاد صفحه های شطرنجی دفتر رسم می اندازد، گاهی حتی فشرده تر شاید مثل کاغذ های میلیمتری.ا ما تقریبآ در خانه های بالایی صفحه زندگی می کنیم یعنی هفت طبقه با زمین فاصله داریم. من همه ی هفت های دنیا را دوست دارم اما هیچ حس خوبی نسبت به این یکی ندارم؛ شاید یک جورایی احساس نا امنی باشد. تنها مزیتی که نسبت به خانه ی خودمان دارد این است که فضای خصوصی زیادی ندارم و مجبورم همه ی وسایلم را در یک اتاق پانزده متری بچینم، شاید اول به نظر محدودیت بیاید ولی این محدودیت کمی خلاقم کرده و راحت از این بابت که همه چیز در دسترس است.ا و دیگر این که این جا همه چیز قانون دارد. نباید بلند بلند آواز بخوانی؛ صدایت در چها دیواری ات نمی ماند.ا

2007-04-03T14:43:00.000+03:30

وقتی خالی می شوم از کسالت روزرمرگی ام، انگارکه دیگر چیزی نیست تا بقیه ی روز را بگذرانم. برای ادامه بدجوری در می مانم. چه قدر گاهی روزمرگی کردن لذت دارد حتی گاهی بیشتر از دوره کردن اما نه بیشتر از تجربه کردن. وقتی دوره می کنم آخرش به همین جایی می رسم که هستم. اما وقتی روزمرگی می کنم به هیچ جا نمی رسم، دور خود می گردم و همین مبهم بودن مقصد را دوست دارم. تجربه کردن هم برایم همین حس را دارد اما روزمرگی کردن نوستالژیک تر است. نا کجایش آشنا تر است.ا

گاهی روز مرگی هایم، تازگی هایی هم همراه خود دارد، اما تازگی های کسل کننده. با این حال لذت نابی دارد برایم این جور زندگی کردن که مطمئنآ فقط برای مدتی ناب می ماند، مدتی نامشخص. از پس گذشت سال های زندگی و حس کردن لذت های مختلف دیگر فهمیدم که هیچ لذتی برای همیشه ناب نمی ماند اما همیشه لذت می ماند. حتی اگر خودش لذتی نداشته باشد یادش که خالی از لذت نیست حتی گاهی لذتش بیشتر هم است.ا

دوره کردن هم زمانی لذتی ناب داشت و حالا کمی لذتش دردآور است ولی نه نخواستنی. لذتِ این که وقتی در فضایی تاریک سرم را روی بالش بگذارم و به یاد بیاورم که چه وقت؟ چه کسی را؟ چه قدر؟ می خواستم و یادش لبخندی شود روی لبهایم و شاید گاهی اشکی لغزان روی گونه هایم را هیچ گاه نه می توانم و نه می خواهم که کتمان کنم.ا

از خوابی که در آن فرو می روم هر شب، بیدار می شوم؛ می نوشم، می خوانم، حس می کنم، می ترسم، حرف می زنم، نفس می کشم و... و دوره می کنم. آدم وقتی روزمرگی می کند گاهی کم می آورد برای بقیه ی راه که آن وقت مینشیند چایی لیمو می خورد و تلویزیون تماشا می کند و تجربه های گذشته را دوره می کند. انگار که انسان باید همیشه دوره کند.انگار همیشه مقصدش ناکجا آباد است. ا

2007-03-28T11:30:00.000+03:30

هر وقت که می بیندت کلی حرف دارد بگوید برایت، هم اش هم از تاریخ حرف می زند. از تمدن و زندگی انسان های اولیه و تپه ی سیلک شروع می کند تا میرسد به پرزیدنت بوش و برج های تجارت جهانی. آنقدر تاریخ را برایت قشنگ نقل می کند کهگاهی دلت می خواهد که در آن دوران زندگی می کردی، در دوران کوروش و داریوش و خشایارشا و...زندگی کردن و شنیدن صدایشان هنگامی که عدالت را فریاد می زدند در گوش جهانیان، حتی اگر رویا هم باشد لذت بخش است. خوب اگر رویا نبود که لذتی نداشت. اما از نوادگانشان بودن هم خالی نیست از لذت. رویا هم نیست.

بگذریم که نوادگان کریستف با چند مشت دلار و دو تا فیلم همه چیزمان را به گند می کشند؛ سرزمینمان، نیاکان بزرگمان، غرورمان، رویا هایمان و... . سهم ما از دنیا خیلی بیشتر از این ها بود.

زندگی، شستن یک بشقاب است

2007-03-24T01:10:00.000+03:30

بهار،تابستان، پاییز و زمستان و دوباره...

فرقی نمیکند. هر چه قدر هم که سلیقه به خرج بدهی برای چیدن هفت سین و هی در جواب سیریش بازی های داداش کوچیکه که گیر داده چرا هفت تا سین؟ بگویی که هفت تا سین چون اصلآ هفت عدد مقدسی است هی برایش مثال بیاوری از هفت شهر عشق و هفت طبقه ی آسمان و هفت پله ی عرفان و هفت خان رستم و ...تا برسی به هفت سنگ. هر چه قدر هم حوصله به خرج بدهی برای سبزه سبز کردن و لذت ببری از دیدن بزرگ شدن و رشد کردن یه موجود زنده. هر چه قدر هم که زور بزنی تا نصفه شب بیدار بمانی تا نکند سال تحویل شود و خواب باشی. هر چه قدر هم که رشته پلو بخوری تا رشته ی کار دستت بیاد هر چه قدر هم سبزی پلو با ماهی بخوری و سپاس بگویی به خاطر انگشتر سلیمان. هر چه قدر هم عیدی بگیری و عیدی بدهی، هر چه قدر هم سبزه گره بزنی و نحسیه سیزده را به در کنی بالاخره تا چشم بر هم بزنی حباب ها می ترکد و فردا صبح که از خواب بیدار شدی باید دوباره ظرف های صبحانه را بشویی. فرقی داشت؟

زمین آبستن روزی دیگر است.

این است زمزمه ی سپیده

این است که آفتاب بر می آید

لبخند

2007-03-20T15:53:00.000+03:30

ابر: دوربین

رعد و برق: فلاش

باران: داروی ظهور

و دل من هم: قاب

حالا آقایی که شیشه ی ماشین ها را پاک می کنید لطفآ برای لحظه ای لبخند بزن. می گویند نوروز است، یادگاری می ماند. یادمان می ماند. راستی دخترت تمام چشم های حسود سر چهارراه را ترکانده، منتظرت است.

سال خوبی داشته باشی آقا.

سومی

2007-03-20T00:49:00.000+03:30

پس!

سومی که بود که گریه کرد؟

ما که

دو نفر بیشتر نبودیم!

این چند نفر

2007-03-19T11:23:00.000+03:30

شما نه یکی که سه تن هستید. یکی آن که می پندارید هستید. یکی آنکه دیگران می پندارند هستید. و یکی آنکه واقعآ هستید. اگر چه خدایید. آنچه واقعآ هستید خداست.

زیرا برای گریه ما هی ها سفر به سطح آب می کنند

2007-03-15T13:18:00.000+03:30

هنوز بر ماسه ها ردّ پای آن گمشده در پیش است. هنوز بعضی ها مثل ابر، از دور دست می گذرند، آدم ها آب نیستند امّا راکدند. هنوز همان جایی هستند که از ازل بوده اند. در خواب های هر شبه پاها از آدم ها جدا میشوند و پا برهنه در خیابانی طویل می دوند و به جایی نمی رسند در تاریکی که برگردندبا کفش های جامانده کسی نمی داند که چه باید بکند، هر که در نصیب خودش راه می رود. همه یخچال کوچکی در خود دارند که دوستت دارمی در آن یخ بسته. منتظرند تا وقتی که کار از کارخانه خیلی گذشت یخش را در دل آب کنند. چون دوستی در کار نیست می گویند دشمنان خود را دوست بدارید. مسخره نیست؟ از پرسه ی شور و شعف در دربند خبری نیست.

برخی که بیشتر معتقدند بر علیه آن زندگی می کنند. ماهواره ها با دو سه فیلم قر کمر، دهکده را به عقد دائم در آورده اند. به نوجوانی هرگز اجازه نداده اند که بر کرانه های خزری، بندری برقصد. جنگ جهانی در همین خود کشی همگانی اعلام شد، پیرترها ترش رو ترند؛ چون، گذشته را از دست داده اند. آری! ما قاتل خودیم!

چرا از مرگ می ترسیم؟ اگر مرگی در کار نبود زمین پیر و فرسوده می شد. همه داز او بیرون از خانه نگهداری می کنند. سر قبرها گل و گلدان می گذارند که مرحوم را مخفی کرده باشند؟ شهرها گورستان را از خودشان بیرون کرده اند، چرا؟ دریا که شرط نمی گذارد، رودخانه هل دادنی نیست.

عمری ست دنبال یک میان برم

پشت این فرمان این ترافیک درسرم از چه می گذرم؟

همسرم؟

همسرم در سوئد با پیش بند سفید کافه ای در لس آنجلس

برادرم در آلمان و دوستانم در تمام دنیا جزجز به چه کاری مشغولند؟

پایانی

2007-03-12T09:59:00.000+03:30

چیزهای بسیاری هستند که می پوسند

فراموش می شوند و می میرند

مثل: تاج، عصای مرصع و تخت سلطنت

چیزهایی هم هستند که نه می پوسند

نه فراموش می شوند

و نه می میرند

مثل: کلاه و عصا و کفش های چارلی چاپلین

داروگ کی می رسد باران؟

2007-03-05T09:32:00.000+03:30

تماشای بارانی که به شیشه ی ماشین می زند و گاهی لباس سفید می پوشد که مثلآ برف است که به بد نامی اش نمی ارزد، بوییدن گلی که دخترک یا نمی دانم شاید پسر بود به سمت پنجره دراز می کند که هیچ بویی نمی دهد، چیدن پازل های 2500 قطعه به نیت 2500 سال امپراطوری سرزمینم که تکه پاره شد، که هی می چینم و به هم می زنم و هی میچینم و به هم می زنند و فقط هم می زنند. گوش کردن به آهنگ ششم آلبوم دیدار لورنا که آن همه نوستالژیک است که آن مرتیکه ی هیچی نفهم با آن تقلید مسخره ی گل ارکیده به گند کشیدش که هی می پیچد در گوشم هی می پیچد در روحم در خانه ام نه در خانه مان. خریدن حافظ هایی که پسرک ( این را خوب یادم است که همیشه پسر بوده) می فروشد در واگن های مترو که به سمت فردوسی می رود، پذیرایی از میگرنی که دیگر ناخوانده مهمان هر گاهی نیست و حق آب و گل پیدا کرده، دیدن عکس های آلبوم خاک گرفته که با هر بار دیدنشان سعی می کنم به یاد بیاورم که سر آن بلوز صورتی و شلوار چهار خانه ام چه بلایی آورده ام، همانی که وقتی برای اولین بار پوشیدم مامان دستی به پشتم کشید و خندید و گفت: بهت می یاد چه قدر! فکر کنم پاره شد، پوسید بعد هم حتمآ مامان بزرگ انداختشان دور اما هنوز جای دست مامان پشتم و خنده اش در یادم و صدایش در گوشم مانده که هیچ وقت پاره نمی شود، هیچ وقت نمی پوسد و هیچ کس هم حق ندارد آنها را دور بیاندازد. هر از گاهی هم سنتور مشق کردن و درس نخواندن و ... . همه ی این ها شده است دل مشغولی های شیرینم در روزهای پایانی سال. هنوز باران می بارد. من ایستاده ام در هوای مرطوب اسفند و آدم ها می گذرند و ماشین ها می گذرند و لحظه ها می گذرند و روزها و سال ها و. هنوز ماهی قرمز نمی فروشند در خیابان ها. کمی زود است. مامان بزرگ پرده ها را گرفته و ماشین لباس شویی شسته و خشک شویی آهار داده و ماهان و بابا نصبش کردند. کاش مامان بزرگ می توانست من را هم به همین آسانی مثل اولم کند. همان وقتی که تازه آمده بودم به دنیا و برای خواب کردنم فرشته ها لالایی می خواندند. آخ! کجایی مادر تا خواب کنی باز هم مرا با لالایی های شبانه ات و من آنقدر سنگین به خواب زمستانی بروم که هیچ بهاری بیدارم نکند. مامان بزرگ نگران است که تا آمدن بهار کارهای خانه را تمام نکند، فکر می کند بهار نزدیک است. باران هنوز می بارد مثل ابرهای بهار نه مثل ابرای باهار، می خواهد بگوید که بهار نزدیک است. اما نه، همه ی حرف باران این است که زمین چرکین است. حالا کو تا بهار؟؟؟ قرن ها مانده

کودکانه ها و دروغ

2007-02-20T14:25:00.000+03:30

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است دم دم های عید که می شود تو برمی گردی خانه، خودت که نه یادت، خانه ی خودمان هم که نه، خانه ی مادر بزرگ. ما آنجا زندگی می کنیم از وقتی رفتی. از رفتنت چند وقت می گذرد؟ خیلی، خیلی وقت است که رفتی. بی دلیل، بی خبر، بی اجازه و با همه چیز. همه چیز را بردی با خودت. بعد از این همه وقت آدم می فهمد که هیچ وقت نمی شود راحت زندگی کرد . زندگی راحت برای خودش تعریفی دارد که تعاریفش هیچ گاه در مورد زندگی ما بعد از توصادق نبوده، همیشه یک جای کار شل می زده قلم ماهان خشکیده حالا. دیگر صدای سر خوردن قلم روی کاغذ های روغنی در خانه نمی پیچد: شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست... . شعر های سالی هم نا تمام مانده، مضراب های من هم شکسته و خنده های بابا لب پریده است. میدانی چند وقت است به خانه نرفته ایم؟ به خانه ی خودمان صدای داریوش همه چیز را برای شکستن بغضت آماده می کند « مرا به خانه ام ببر/ اگر چه خانه خانه نیست/ مرا به خانه ام ببر...» واقعآ هم خانه، خانه نیست دیگر. مامان بزرگ خیلی سعی می کند جای خالی ات را پر کند. بیهوده است. بیهوده. گاهی عصر ها با سالی می رویم پارک، بوستان صبا. دیروز برف آمده بود، می نشینیم روی تاب و سالی شروع می کند، می خواهد بخنداند، می خواهد بخندد. هر دو با شتاب تاب می خوریم و حرف می زنیم و می خندیم. من نشستم روی تاب و می خندم، بالا که می روم روحم را می بینم که نشسته روی پله ها محو برف بازیه بچه ها، به یاد تو اشک می ریزد آرام آرام و بچه ها به یادش می آورند تمام روزهای خوش کودکی را. و من فکر کرده بودم می شود راحت زندگی کرد، بی غم. قبل از آنکه سالی بگوید چه فکر کودکانه ای. برای من حتی کودکی هم معنی ندارد دیگر. خیلی زود جا زدی و رفتی و همه چیز را با خود بردی حتی خیالات کودکانه ام را. من نشستم روی تاب، پایین که می آیم پسرک آدامس فروشی را می بینم که ایستاده توی سرما مست برف بازیه بچه ها با حسرت اشک می ریزد آرام آرام و من فکر می کنم که حالا نمی شود راحت زندگی کرد. قبل از این که کسی بگوید

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم اما چقدر دل خوشی خواب ها کم است پی نوشت: شمع هفت سالگی ات را هم فوت کردی. مامان پری بی وفا تولد دوباره ات مبارک. حالا بهت خوش میگذره؟ از من نپرس. نمیدونم

پی نوشت بی ربط: به عنوان یک ایرانی متآسف شدم از بابت حذف استقلال از جام باشگاه ها اما به عنوان یک پرسپولیسی بسیار بسیار خرسندم و اینکه لیاقت چیزبدی نیست و نمی دانم چرا بعضی ها ندارند

با نام تو

2007-02-19T13:29:00.000+03:30

ما

در عصر احتمال به سر می بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیش بینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید

در عصر قاطعیت تردید

عصر جدید

عصری که هیچ اصلی

جز اصل احتمال، یقینی نیست

اما من

بی نام تو

حتی یک لحظه احتمال ندارم

می دانم اشتباه کردم. باید پست اول را با نام تو شروع می کردم اما تو به بزرگواری خود من را ببخش

برای او که همیشه مرا آموخت

2007-02-18T08:36:00.000+03:30

امیر عزیز

هیچ وقت فکر نکردم که یک نویسنده ام، البته نوشتن را همیشه دوست داشتم، دارم و خواهم داشت. برای آدم هایی مثل من که بلد نیستند خوب حرف بزنند نوشتن بهترین راهکار است برای تخلیه ی درون با این که من حتی خوب هم نمی نویسم. یک چیزهایی نوشتم و می نویسم اما همیشه مخفی شان می کنم آخر می دانی من کمی ترسو هستم، حالا ترسو هم که نه شاید خجالتی بگویم بهتر باشد. همه چیز از کلاس های عربی شروع شد، آخ که چه قدر متنفرم از عربی، از عرب ها هم که... . معلم قواعد را آموزش می داد و من تمام قواعد را زیر پا می گذاشتم و بی توجه به دیگران تنها می نوشتم. یک کافه ای هم هست در خیابان ولیعصر که من خیلی دوستش داشتم. کافه469آنجا هم گاهی مکانی بود می شد برای نوشتن تا این که رسیدم به وبلاگ تو. خوب هیچ وقت وبلاگ و وبلاگ نویسی و در کل اینترنت را با این تعداد کم مخاطبانی که دارد جدی نگرفتم حالا معلوم نیست از 20 یا 30 درصد مردمی که در ایران به ایترنت دسترسی دارند چه تعدادی حوصله ی خواندن چرندیات من را داشته باشند. به هر حال از این کار خوشم آمده، اظهار عقیده در دنیایی مجازی که هیچ کس حقیقتت را نمی داند کار جالبی است اما من به خودم قول دادم که هیچ گاه جز حقیقت ننویسم و اگر دیگر در کنار تو نمی نویسم و اینجا را برای نوشتن ساخته ام دلیلی جز رفع زحمت نداشتم. به خاطر تمام لحظات خوبی که به من بخشیدی ممنون. مهربانی هایت را نگهبان باش