لبخند

ابر: دوربین

رعد و برق: فلاش

باران: داروی ظهور

و دل من هم: قاب

حالا آقایی که شیشه ی ماشین ها را پاک می کنید لطفآ برای لحظه ای لبخند بزن. می گویند نوروز است، یادگاری می ماند. یادمان می ماند. راستی دخترت تمام چشم های حسود سر چهارراه را ترکانده، منتظرت است.

سال خوبی داشته باشی آقا.

سومی

پس!

سومی که بود که گریه کرد؟

ما که

دو نفر بیشتر نبودیم!

پایانی

چیزهای بسیاری هستند که می پوسند

فراموش می شوند و می میرند

مثل: تاج، عصای مرصع و تخت سلطنت

چیزهایی هم هستند که نه می پوسند

نه فراموش می شوند

و نه می میرند

مثل: کلاه و عصا و کفش های چارلی چاپلین

با نام تو

ما

در عصر احتمال به سر می بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیش بینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید

در عصر قاطعیت تردید

عصر جدید

عصری که هیچ اصلی

جز اصل احتمال، یقینی نیست

اما من

بی نام تو

حتی یک لحظه احتمال ندارم